Er zijn veel herinneringen geschreven, en wat vooral naar boven komt is, dat iedereen Murshid op zijn of haar eigen wijze beschreef, die geheel paste bij de persoonlijkheid van de schrijver, en dat toch altijd die zachtheid naar voren kwam, het gevoel totaal begrepen te worden, het gevoel 'de as te zijn waarom heel de soefi beweging draaide', zoals Salamat Hoyack schreef, waar hij aan toevoegde, 'Natuurlijk was dit iets subjectiefs. Ieder had op zijn beurt hetzelfde gevoel.... deze zeldzame man concentreerde een belangstelling en een mensenliefde op zijn leerlingen, zoals wij in deze wereld van egocentriciteit niet gewoon waren.'